وقتی که استخوانهایم را در زیر دندانهایت خرد میکنی ، لذّت میبرم ...

لذّت مرگ ... لذّت نابودی ...

و آنچه در گلویت گیر کرده ، حلقوم من است !!!

فریاد کن ، بلرزان ، این ایسته ی زمان

مخدوش کن این خاطر آرام مردمان

عمر صدایم را بیفزای در ظلمت شبان

تشویش را بمیران ...

در یک نفس ، محکم بِدَم در صور مرگ قاضیان

رعشه بینداز بر تنین واق واق این سگان

واق سگان این شبان ... این قاضیان بی زبان ...

این قصه ایست از بی کسان !!!