ارزش لیل به قدر است  ، به قدر !!!

لیلا ، لیلی و لیلایِ سحر

مجنون ، لیلی و لیلا در خطر

شام و شام و شام و شام و صبح است !!!

مجنون ، دیوانه ی لیلا ، مست !!!

شمسِ مجنون ، نیست آن ، مجنونِ شمس !!!

نه !!!

نیست این حال ... بگو : مجنون ، شمس !!!

ساکن آرامش اسحاب است

آن که نامش را نهادند: لیل ، شب !!!

کان دلیل کوشش مجنون است !!!

هان به ذکرت داد کن : مجنون ، شمس !!!

زاده ی ناخواسته ی عشق بعید !!!

میکشد با خود خبر ... مجنون به لیل !!!

بین به ذاتش بغض را ... بغضش شکست !!!

جان به باران میدهد ... سرسبز دشت !!!

لیل و آفتاب دور و ابر گریان است !!!

آه این روزها بس دشوار است !!!

هان که امید ، نگردد نومید ...

آن قمر را تو بگو : خاموش ، شمس !!!