وقتی که شعور در مسلخ لغت جای میگیرد ، چگونه آنچه را که اینچنین تکه تکه میشود ،
تمام من خواهد بود ؟
آنگاه است که "ناگفته هایم" تمام واقعیت مرا ابراز میدارد !!!
و وقتی نا گفتنی هایم را نمیدانی ، چگونه مرا باور داری ؟!
و چگونه مرا درک خواهی کرد ؟!
چگونه ؟!
و چگونه این واژگان غیر منعطف را به تسخیر در آورم ؟
و چگونه خود را به تو بنمایانم ؟
و چگونه زیستن بی ادراک را تحقق بخشم ؟
آخر نگفتی چگونه ؟