به دنیایی قدم نهادم پر از نا خواستنی ها ...

چرا وارد شدم نمیدانم !!!

فقط میدانم چشم به راه کسی مانده ام تا یاری ام کند ...

و شاید هم من او را  ...

یاری کنیم همدیگر را تا آخر ...

آخر هر چیزی که من و ما ، خواستیم و نیافتیمش ...

" ما " نه به معنی " من و او " که به معنی " من و همه ی ما "

او عین عدالت است که به " عدالت " رفتار میکند !!!

واژه ای که در هیچ کجا نیافتم مگر در محضر خدایم ...

خدایی که لایق عدالتش نبودم و اخراج کردم خویش را از حضورش ...

که حضورش اگر در یاد من نباشد ، من خاموشم در یاد او ...

حتی اگر باقی باشم !!!

دنیایم پر شده است از غرض ورزى ...

از کینه های زود فراموش شونده ، اما بوجود آورنده ی افسردگی ها و خودخوری ها !!!

از فخر ...

از عداوت ...

باز هم از هر آنچه نا خواستنی است ...

نه نا خواسته های من ، نه !!!

که این ناخواسته های همه ی ماست ...

به خدا قسم که خشکیده شد طراوت روح ، از جانم ...

و جایگزین گشت واژه ی " انتفام " بر سرلوحه ی ذاتم ...

هر چند که بارها شکستم الواح ذات را ولی ...

زایش گرگ ها در راه است ...